Integratie in een multiculturele samenleving

Integratie in een multiculturele samenleving 

Je kunt natuurlijk ingewikkeld of jolig doen over de definitie ervan, maar feit is dat we een multiculturele samenleving hebben en dat dat niet meer verdwijnt. We kunnen er wel veel beter mee omgaan. Er is door recente regeringen ook weer niets aan gedaan (na de rituele opleving rond de verkiezingen), maar wij willen dat wel doen.

Integratie is iets wat generaties duurt. We hebben het al 1 generatie laten versloffen onder leiding van de zittende partijen. We zullen nu alsnog het gesprek aan moeten gaan met elkaar: dit is Nederland en dit verwachten wij op basis van wie wij zijn. Er moet worden worden onderzocht welke factoren integratie tegengaan en daar zullen we dan concrete maatregelen voor moeten nemen.  

En over dat ‘wij’ …. we moeten daarvoor samenwerken: allemaal. Zowel de mensen van ‘hallo, het is toch ons land!’ als de mensen van ‘hallo, het is nu ook ons land!’ moeten er samen uit zien te komen. Wij denken dat dat kan werken als we dat pragmatisch en transparant doen. Geen grote gebaren en uitspraken, maar gewoon kleine projecten lokaal. En dan uitbreiden. 

Multiculturele samenleving en integratie

Wat het beste werkt, net als in een gemengd huwelijk, is dat de verschillende culturen juist worden gerespecteerd, maar wel binnen de Nederlandse wetten dus.

  • Kerst of Ramadan of welke religieuze of andere feesten maakt niet uit, en worden juist onderdeel van onze nationale kalender. De moskee mag al jaren op vrijdag een oproep tot gebed laten horen vanaf de minaret (gemeenten kunnen eisen stellen aan de frequentie, lengte, het tijdstip en het volume); en dit gebeurt ook al in allerlei gemeenten.
  • Nederland zou zelfbewuster en trotser kunnen worden over de eigen cultuur (en daarmee minder slap of defensief). En het serieus nemen. Er wordt moeilijk gedaan over geen handen schudden, maar de echte problemen worden niet aangepakt.
  • Tegelijkertijd zouden bijv. managers, zorgmedewerkers, docenten en politici e.a. gewoon een cursus Interculturele Communicatie moeten doen om, ja, inderdaad in eigen land, echt met die andere Nederlanders te kunnen communiceren waarbij je elkaar dus echt begrijpt.
  • Vrouw- of homo-onvriendelijk gedrag wordt actief bestraft. Dat geldt natuurlijk in het algemeen, maar komt onder allochtone Nederlanders veel voor (jongeren die dat doen zijn geen ‘boefjes’)
  • Soms gaat het te ver met de vrijheid in Nederland. Afnemen van de Nederlandse nationaliteit als sanctie is lastig (want daarmee is er rechtsongelijkheid met Nederlanders met maar 1 nationaliteit), maar zal toch onderzocht moeten worden. Een alternatief is het afnemen van het stemrecht.

Huidige situatie

Het lijkt erop alsof er geen structurele en permanente aanpak is voor integratie. Wel hebben mensen verwachtingen over integratie. Zo wordt er de laatste tijd geconstateerd dat integratie is mislukt. Die constatering is alleen te trekken als je vooraf een plan had, met criteria.

De situatie is mogelijk nog erger: na vele tientallen jaren immigratie van Turken, Marokkanen e.a. moesten de regering en Tweede Kamer recent tot hun stomme verbazing constateren dat er een grote groep Nederlandse Turken is die eigenlijk vooral op Turkije gericht. Met alle maatregelen die de afgelopen jaren zijn genomen waren regering en parlement hiervan dus onvoldoende op de hoogte.

Integratie is niet mislukt, maar er gaat nog wel veel fout en daar doen we niets aan

Ondanks alle verhalen en feiten van de afgelopen tijd is ‘de integratie’ niet mislukt. Ten eerste kan dat niet, want er heeft niet een duidelijk plan aan ten grondslag gelegen dat is gelukt of niet. Er was een soort ‘kom maar binnen met je knecht’ en verontrustende verhalen werden afgedekt met ‘moet kunnen’.

Tegelijkertijd neemt het overgrote deel van de immigranten in Nederland gewoon deel aan de maatschappij. De tweede of derde generaties dienen zich aan en nemen nog meer deel.

En al waren er wel duidelijke doelen geweest: het is een proces dat generaties duurt, zeker als laag opgeleide immigranten vanuit minder ontwikkelde gebieden in het land van herkomst naar Nederland komen. Dus ook als diezelfde migranten in bijv. Marokko waren gebleven en naar de stad waren getrokken, dan waren er een paar generaties nodig geweest voordat er uit zo’n groep een Marokkaanse rechter zou zijn aangesteld, laat staan een vrouwelijke rechter.

Recente berichten over hoe veel Turkse Nederlanders naar Nederland en Turkije kijken laten alleen wel zien dat er nog veel werk te verrichten is. Het meest opvallende was misschien wel dat het ook een grote verrassing was voor de regering en Tweede Kamer, terwijl zij al die jaren wel beleid hebben ontwikkeld en uitgevoerd.

Als integratie lukt is onderscheid niet meer nodig; nu nog wel

Nu is het vaak nuttig om te weten wat iemands achtergrond is om te weten waar oorzaken liggen. Of ook of iemand een mogelijke verdachte is (etnisch profileren, in combinatie met profileren op basis van sekse, leeftijd etc.). Maar dat zou dan alleen moeten gebeuren waar dat ook bewezen relevant is.

Als autochtone jongeren ruiten ingooien bij een asielzoekerscentrum dan wordt er niet gezegd: ‘christelijke jongeren in Lutjebroek’ hebben ruiten ingegooid. Als Muhammed en Yusuf dat doen in Rotterdam, dan waren dat vroeger ‘islamitische jongeren’. En tegenwoordig zijn dat gewoon ‘jongeren’, conform de nieuwe taboes of vanwege de AVG. Ook bij de recente rellen (zomer 2020) was duidelijk dat overheden en politie niet duidelijk durven te benoemen dat het om grotendeels jongeren ging met Marokkaanse achtergrond.

Onderzoek

Er moet nog veel eerlijker worden gekeken naar wat er niet goed gaat en welke groepen dat precies zijn, hun omvang etc.. Niet op basis van incidenten, maar structureel. Wie doet mee, wie niet, wie overtreedt de regels, wat zijn de (echte) oorzaken, wat zijn de gevolgen en wat kunnen we er doen? Samen. Er zijn prachtige voorbeelden van oplossingen, maar er zijn ook hardnekkige problemen. Door steeds weer samen te werken zullen we het eens moeten worden over oorzaken en gevolgen. Daar moeten we over leren praten met iedereen; ook al lijken sommige groepen niet meer open te staan voor een andere mening.

Een dergelijke situatie die zolang is genegeerd kan niet altijd zonder zeer duidelijke regels en strikte naleving worden opgelost. En die regels zullen voor iedereen moeten gelden.Er zal daarom alsnog moeten worden onderzocht in hoeverre de huidige praktijk maar ook de wetten geschikt zijn om de verschillende bevolkingsgroepen samen te laten integreren in Nederland.

Een voorbeeld is de financiering van alle religieuze instellingen en voorgangers door buitenlandse overheden en het verspreiden van boodschappen die integratie tegengaan. Als er politieke boodschappen worden verspreid dan is de vraag gerechtigd of die instellingen wel religieuze instellingen zijn (en dus hun belastingvrijstelling verdienen).

Een ander voorbeeld zijn de islamitische huwelijken die worden gesloten tussen 1 man en meerdere vrouwen. Deze polygamie is verboden, en zal prioriteit moeten krijgen in de opsporing, o.a. omdat vrouwen niet altijd weten dat de man al vrouwen heeft of meer vrouwen wil. Tegelijkertijd is het voor hen moeilijk om volgens de religieuze te scheiden.

Niet alleen islam

Op basis van het gelijkheidsbeginsel zal onderzoek altijd gaan om de economische, culturele, religieuze en andere oorzaken voor problemen bij integratie bij allerlei verschillende bevolkingsgroepen. Allochtoon, autochtoon – christelijk, joods, islamitisch – Turks, Marokkaans, Surinaams, Hollandsch – arm, modaal, 2x modaal etc. Als het bijv. om religieuze wetten gaat m.b.t. huwelijk en vrouwen, dan doen de christelijke en joodse religieuze wetten en gewoontes niet of nauwelijks onder voor de islamitische (die fundamentalistisch of sharia worden genoemd).

Twee nationaliteiten ?

Een ander voorbeeld is het beladen thema van de twee paspoorten al dan niet met kiesrecht. Loyaliteit is een wat ouderwets begrip voor veel autochtone Nederlanders, maar voor veel allochtone groepen is dat allerminst het geval. Bijvoorbeeld: nu Turkije en Nederlandse Turken zich mengen in Nederlandse verhoudingen en direct mensen bedreigen, is gebleken dat er een dubbele loyaliteit is, of zelf voornamelijk loyaliteit richting Turkije. Het kan zijn dat twee nationaliteiten dat versterkt. Dit zal moeten worden onderzocht. In geval van grote problemen kan een sanctie worden toegepast als het ontnemen van het kiesrecht. Eventueel moet de relevante wetgeving daarvoor worden aangepast. Sinds 6 januari 2014 wordt de 2e nationaliteit niet meer opgenomen in de bevolkingsregistratie. Ons voorstel is om dat terug te draaien.